Ik ga altijd uit van het goede van de mens. Uiteindelijk is volgens mij niemand van nature slecht. Of is dat mijn naïeve aard? 

Inmiddels ben ik erachter dat niet iedereen is wie je denkt. Dat er mensen zijn die je zo voorliegen dat je even het vertrouwen kwijt bent. Dat je even bij de pakken neer gaat zitten en je achter je oor krabbelt en afvraagt: 'hoe heeft dat toch kunnen gebeuren?!'.

Soms word je door schade en schande wijs. Inmiddels kan ik uit eigen ervaring vertellen dat dit een vervelende en pijnlijke leerschool is, maar dat je er uiteindelijk ook gewoon weer bovenop komt. Dat je misschien even in een dalletje zit, maar dat de piek erna des te hoger zal zijn. Omdat je altijd nog kunt vertrouwen op je eigen krachten.

Het vertrouwen in jezelf, dat moet je niet onderschatten. Met dat vertrouwen bouw je huizen tot kastelen en blijkt 'the sky' helemaal niet 'the limit' te zijn. Heb vertrouwen in jezelf en het vertrouwen in de mensen om je heen komt vanzelf weer.